Elif Dikmen Diriöz – Kentsel Tarım

Elif Dikmen Diriöz – Kentsel Tarım

Elif  Dikmen Diriöz (Peyzaj Yüksek Mimarı) – Kentsel Tarım

1893 yılında yaşanan ekonomik kriz sonrası ortaya çıkan işsizlik ve yoksulluk, kentsel tarımın ekonomik yönlerini ortaya çıkarmıştır. Örneğin 1894 yılında Detroit Belediye Başkanı tarafından uygulanan Boş Arazi Değerlendirme Programı kapsamında “Potato Patches” adlı kent bahçeleri şehir içi alanlarda yer almıştır. Kentte yaşayan halkın yarısı iki sene içerisinde, kent bahçelerinde kendileri için gıda üretmeye başlamışlardır. 1898 yılında “New York Association for Improving the Condition of the Poor” tarafından yayınlanan raporda, benzer faaliyetlerin ABD’nin 19 şehrinde uygulandığı bildirilmiştir ( Rasouli 2012).

19. yüzyılın ilk yarısından itibaren kentler, sanayileşme sonucu ortaya çıkan sorunlara çözüm aramıştır. Ekonomik kalkınma temelli gelişmeler bu dönem desteklenmiştir. 1990’lı yıllarda dünya gündeminde olan yoksullukla mücadele, eğitim, sağlık, tarım, suya erişim, çevrenin korunması konuları gündeme gelmiş ve bu sorunların çözümü için sürdürülebilir kalkınma yaklaşımları kabul edilmiştir (Yenigül 2016).

Günümüzde kentlerde nüfusun artması, gıda ihtiyacının artması, kentleşmenin doğal alanlar ve tarım alanlarına olan olumsuz etkileri, gıda fiyatlarındaki artış gibi önemli problemler, kentlerin kendi içindeki tarımsal alanlarda üretim yapılmasının gerektiğini göstermektedir. Kentlerin kendi kendilerine yetebilmesinde kentsel tarımın önemi çok büyüktür.

Sürdürülebilir kentsel gelişme politikalarında, önemli bir araç olarak görülen kentsel tarım son yıllarda gerek akademik çalışmalar, gerek kamu politikalarında tartışılmaktadır. Kentsel tarım ile ilgili tartışmaların, UNDP (United Nations Development Programme), OECD (Organization for Economic Co-operation and Development), RUAF (Resource Centers on Urban Agriculture and Food Security), FAO (Food and Agriculture  Organization) gibi Uluslararası kuruluşların gündeminde yer almaktadır. Kentsel tarımın ekonomik, sosyal ve çevresel anlamda yarattığı olumlu etkileri nedeniyle desteklenmesi gerektiği savunulmaktadır (Yenigül 2016).

Kentsel tarım birçok ekonomik fırsat sunmaktadır. Örneğin, Philadelphia’daki kentsel tarım uygulamaları (The Philadelphia Food Policy Advisory Council (FPAC). Philadelphia’daki toplum bahçeleri 2008 yılında yaz sebzelerinden 4.9 milyonluk yani tüm Philadelphia’nın çiftçi pazarları ve kent çiftliklerinin toplam üretiminden daha fazla bir gelir elde etmiştir. Yakın zamanda New York kentindeki bahçeler ile ilgili yapılan araştırma, bahçenin açılmasından 5 yıl içerisinde, çevredeki mülklerin değerinin % 9.4’e kadar arttığını ve artmaya devam ettiğini göstermiştir (Rasouli 2012).

Son yıllarda Paris, kentsel tarıma önem veren kentler arasında yer almaktadır. Paris’deki kentsel tarım uygulamalarındaki önemli sıkıntılardan biri, kalıcı mekanlar yerine geçici alanlarda kentsel tarımın yapılmasıdır (Demailly & Darly 2017). Bu problemleri göz önünde bulunduran Paris Belediye Başkanı Hidalgo, kentsel tarıma çok önem vermektedir. Bu çerçevede, kentin içinde çatı bahçeleri, kent parklarını değerlendirerek kalıcı çözümler bulma çabasındadır (Lutkin 2018). Ayrıca, kent içinde yer alan yeşil alanların üçte birini kentsel tarım alanlarına ayıracağını açıklamıştır (Wong 2018).

Küba, 1980 yıllarında yaşadığı ambargo sonrası karşılaştığı kıtlığı kent bahçeciliği ile yenmiştir. Birleşik Devletler’in uyguladığı ambargo ile Küba, bir gecede dünyanın geri kalanından koptu. 1989-1993 yılları arasında Küba Ekonomisi % 35 oranında daraldı. Dış ticaret % 75 düştü. Yerli tarım üretimi de, yarıya düştü. Küba halkının kendi yiyeceklerini yetiştirebilmesi gerekiyordu. Kimyasallar ve gübreye erişimleri olmadığı için, toprak iyileşmeye başladı. Gıda organik hale geldi. Parceleros adı verilen yeni çiftçiler ortaya çıktı (Söylemez 2017)

1998 yılından itibaren, Havana’da 8000’den fazla tanımlanmış bahçe vardır. Tamamen organik üretimin yapıldığı bu bahçeler, ülkenin gıda ihtiyacının yaklaşık % 50 sini üreterek karşılamaktaydı. Havana’da bulunan, yaklaşık 11 hektar büyüklüğündeki şehir çiftliği Vivero Alamar, Küba’da yaşanan gıda devriminin önemli bir örneğidir (Söylemez 2017)

Küba’da bulunan kent bahçeleri, uygun fiyatlarda yerel ve sağlıklı gıda bulmanın yanında, yerel halk için de, istihdam sağlıyor. Küba’nın gıda konusunda kendi kendine yetebilmesi ve sürdürülebilirliği, kentsel ve organik gıda yetiştirmesi, gelecekte petrolün azaldığı zaman örnek alınabilecek bir harekettir (Kunt 2015, Söylemez 2017).

Kentsel tarım, kent içinde oluşan ekonomik, çevresel ve sosyal birçok probleme çözüm getirmektedir. Kentsel tarım, kent içinde kullanılmayan ya da verimli olmayan bazı alanların yeniden verimli bir şekilde kullanımına olanak sağlayabilir. Kentin içinde yeşil alanların artmasını sağlayarak hava kirliliğini azaltır. Ayrıca yeşil alanların artmasıyla biyolojik çeşitlilik de artar. Kentsel tarım, kent içinde havanın kalitesinin artmasına, suyun daha verimli kullanılmasına ve enerji tasarrufunun sağlanmasına da etki edebilir. Kentin içinde bulunan yapıların çatı ve bahçelerinde yer alan sera ve bahçecilik faaliyetleri, kentsel ısı adalarının oluşumuna engel olmaktadır.

Kentsel tarım, kent içinde yaşayan insanların sosyalleşmelerine de imkan sağlamaktadır. Kentsel tarım, yapıldığı bölgede paylaşım, güvenlik ve rahatlık hislerini pekiştirmektedir.  Ayrıca, kent içinde yer alan bahçelerin, birçok ekonomik faydası da bulunmaktadır. Örneğin, yerel halka iş fırsatlarının çıkması, kamu arazilerinin bakım giderlerinin azaltılması, bölgedeki gayrimenkul ve arsaların değerlenmesi. Yerel üretimin artmasıyla da bölge halkına ve esnafına daha taze yaş meyve ve sebze tüketme imkanların sunulmaktadır (Yılmaz, 2015).

Bu bahçeler, bulundukları alanın çevresinin görselliğini geliştirebilmektedir. Dolayısıyla, bu bahçeler, terk edilmiş ve boş bırakılmış alanları değerlendirerek görsel kirlilikleri ortadan kaldırmaktadır.

Referanslar:

Demailly, Kaduna-Eve & Darly, Segolene. (2017). “Urban agriculture on the move in Paris: The routes of temporary gardening in the neoliberal city.” ACME. 16. 332-361.

Hemenway, Toby. “Permakültür bahçeleri” 3. Baskı, Türkçe çeviren: İlknur Urkun Kelso, Yeni İnsan yayınevi (2016) (Orijinal basım yılı 2009).

Kunt, Sinan. “Küba’da Sürdürülebilir Kent Tarımı” 1. Baskı, Türkçe çeviren: Cengiz Yücel, Yeni İnsan yayınevi (2015).

Lutkin, Aimee. (2018). “Plans for urban farming in Paris have gone through the roof.” World Economic Forum, 10 April 2018, https://www.weforum.org/agenda/2018/04/paris-plans-to-dedicate-a-third-of-its-new-green-spaces-to-urban-farming , (erişim 13 Ocak 2019).

Permacultureturkey.org:   http://permacultureturkey.org/nedir/  (erişim: 13 Ocak Pazar)

The Philadelphia Food Policy Advisory Council (FPAC), “Urban Agriculture” https://phillyfpac.org/urban-agriculture/ (erişim 13 Ocak 2019).

Rasouli, Sara. (2012). ” Kent topraklarının tarımsal amaçlı kullanımı: Kentsel Tarım” Türkiye Sağlıklı Kentler Birliği, 4 Haziran 2012, http://www.skb.gov.tr/kent-topraklarinin-tarimsal-amacli-kullanimi-kentsel-tarim-s1238k/ , (erişim 14 Ocak 2019).  

Söylemez, Rana. (2017). ” [Dünyadan Kent Bahçeleri] Küba: Ambargoya karşı Organopónicos, Yeşil Gazete, 11 Şubat 2017, https://yesilgazete.org/blog/2017/02/11/dunyadan-kent-bahceleri-kuba-ambargoya-karsi-organoponicos-rana-soylemez/ (erişim:13 Ocak Pazar)

Wong, Katy. (2018). “Paris to turn a third of its green space into urban farms.” CNN Style, Architecture, 4 April 2018, https://edition.cnn.com/style/article/urban-farms-in-paris/index.html , (erişim 13 Ocak 2019). 

Yenigül, Sevinç Bahar. (2016) “Büyükşehirlerde Tarımsal Alanların Korunmasında Kentsel Tarım ve Yerel Yönetimlerin Rolü.” Megaron 11.2 (2016): 291-299.

Yılmaz, Çağrı. (2015). “Kentsel Tarımın Avrupa Birliği ve Türkiye’deki geleceği.” Uzmanlık Tezi (2015), Ankara, T.C. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, Avrupa Birliği ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü.

Urban Agriculture

Elif Dikmen Diriöz, Master Landscape Architect

Unemployment and poverty caused after the 1893 economic crisis, have brought to the fore the economic aspects of urban agriculture. For instance, in the year 1894 the mayor of Detroit started a program of making use of empty spaces and as part of the program, there were urban agricultural gardens within the city called “Potato Patches.” Within two years, around half of the people living in the city started to grow produce for their own consumptions in urban gardens. In 1898, a report published by the New York Association for Improving the Condition of the Poor, similar practices were reported in 19 cities in the United States (Rasouli 2012).

By the first half of the 19th century, cities were seeking solutions to problems caused by industrialization. It was during those times that changes based on economic development were supported. This time in the 1990’s, issues concerning ending poverty, promoting education, health, good agriculture, access to water and protecting the environment gained importance. Sustainable developmental approaches gained importance in these years in order to provide solutions to these problems (Yenigül 2016).

Nowadays, the increased population of cities and consequently the increase of the need for food, and the negative effects of urbanization on the natural environment and agricultural land, are important reasons causing a rise in food prices. These problems and high food prices suggest the growing need for urban agriculture and increasing benefits of cultivation within cities for food production in suitable urban spaces. Urban agriculture is extremely important for cities to be self-sustaining.

Urban agriculture is considered an important element for the development of sustainable urban development policies. In recent years, the benefits of urban agriculture are discussed in academia and in public policies. Urban agriculture is also discussed within international organizations such as UNDP (United Nations Development Programme), OECD (Organization for Economic Co-operation and Development), RUAF (Resource Centers on Urban Agriculture and Food Security), and FAO (Food and Agriculture Organization). All generally support urban agriculture due to its economic, social and environmental positive effects (Yenigül 2016).  

Urban agriculture present many economic opportunities. An example is the urban agriculture in the city of Philadeliphia (The Philadelphia Food Policy Advisory Council (FPAC). For instance in 2008, the Philadelphia community gardens obtained a revenue from the sale of summer vegetable produce worth 4,9 million dollars. This revenue was more than all the farmers markets and city farms of Philadelphia. Another recent study about on New York City suggest that within 5 years since the initiation of a garden used for urban agriculture, the value of nearby real estate increased up to 9.4% and continued to increase (Rasouli 2012).

Paris in recent years has been among the cities that gave greater importance to urban agriculture. One of the important constraints identified regarding the applications of urban agriculture in Paris was that many of the lands where the activity took place were temporary locations and not permanent (Demailly & Darly 2017). In light of these problems, The Mayor of Paris, Hidalgo, attaches great importance to urban agriculture. In this context, she places emphasis on roof gardening applications within the city, and have permanent solution by allocating space in the city parks and gardens for urban agriculture (Lutkin 2018). Furthermore, mayor Hidalgo announced that one third of the green spaces within the city would be allocated to urban agriculture (Wong 2018).

During the 1980’s, city gardening were important to help Cuba overcome the American embargo. The embargo and sanctions imposed by the United States effectively cut-off Cuba with most of the world. Following the end of the Cold War, from 1989 to 1993, the Cuban economy contracted by 35%, and foreign trade decreased by 75%. Domestic production also shrank by half. This caused a necessity for the people of Cuba to grow their own food. As they didn’t have access to chemicals and fertilizers, the actual quality of soil started to improve, and more organically cultivated produce were grown. New farmers called Parceleros appeared as a result of the practice (Söylemez 2017).

As of the year 1998, there were over 8000 designated gardens in Havana. These urban agriculture gardens grow entirely organic produce and are able meet half of the food requirements of the city.  The city farm Vivero Alamar in Havana is around 11 hectare and is an important pioneer of the agriculture and food revolution in Cuba (Söylemez 2017).

The urban agricultural gardens in Cuba allow the local population to have both access to healthy and affordable food, as well as to have employment opportunities. Cuba’s food self-sufficiency and sustainability, ability to grow organically in urban settings, is a practice that could be inspirational to others in the future when there would be less petroleum (Kunt 2015, Söylemez 2017).

Urban agriculture offers possible solutions to many economic, social and environmental issues that arise in a metropolis. It provides an opportunity for certain urban spaces and unused lands to be efficiently reused. Urban agriculture also increases urban green spaces and thus helps improve air quality. Furthermore, biological varieties also increases when green spaces increase. In addition to air quality, urban agriculture also provides opportunities for improvements that have positive effects on energy efficiency as well as using water more efficiently. Roof gardening and rooftop greenhouses on buildings help reduce maintenance costs of roofs and also help prevent the formation of urban heat islands. 

An additional social benefit of urban agriculture is that those plots of lands and city gardens allow inhabitants to socialize. Feelings of trust, safety and relaxation and sharing are facilitated through urban agriculture. All this on top of the economic advantages of the gardens located within the city. For example, employment opportunities, reducing the maintenance fees of public land, and adding value to these lands are among the benefits. By encouraging local cultivation, the local population and restaurants have the opportunity to consume more fresh fruits and vegetables (Yilmaz, 2015).

These gardens, improve the visual aesthetics of their surroundings. Hence, these gardens make use of the abandoned or unused spaces and reduce their visual aesthetic by eliminating the image of abandoned and un-kept land and transforming the impression of a maintained garden.

,

References:

Demailly, Kaduna-Eve & Darly, Segolene. (2017). “Urban agriculture on the move in Paris: The routes of temporary gardening in the neoliberal city.” ACME. 16. 332-361.

Hemenway, Toby. “Permakültür bahçeleri” 3. Baskı, Türkçe çeviren: İlknur Urkun Kelso, Yeni İnsan yayınevi (2016) (Orijinal basım yılı 2009).

Kunt, Sinan. “Küba’da Sürdürülebilir Kent Tarımı” 1. Baskı, Türkçe çeviren: Cengiz Yücel, Yeni İnsan yayınevi (2015).

Lutkin, Aimee. (2018). “Plans for urban farming in Paris have gone through the roof.” World Economic Forum, 10 April 2018, https://www.weforum.org/agenda/2018/04/paris-plans-to-dedicate-a-third-of-its-new-green-spaces-to-urban-farming , (erişim 13 Ocak 2019).

Permacultureturkey.org:   http://permacultureturkey.org/nedir/  (erişim: 13 Ocak Pazar)

The Philadelphia Food Policy Advisory Council (FPAC), “Urban Agriculture” https://phillyfpac.org/urban-agriculture/ (erişim 13 Ocak 2019).

Rasouli, Sara. (2012). ” Kent topraklarının tarımsal amaçlı kullanımı: Kentsel Tarım” Türkiye Sağlıklı Kentler Birliği, 4 Haziran 2012, http://www.skb.gov.tr/kent-topraklarinin-tarimsal-amacli-kullanimi-kentsel-tarim-s1238k/ , (erişim 14 Ocak 2019).  

Söylemez, Rana. (2017). ” [Dünyadan Kent Bahçeleri] Küba: Ambargoya karşı Organopónicos, Yeşil Gazete, 11 Şubat 2017, https://yesilgazete.org/blog/2017/02/11/dunyadan-kent-bahceleri-kuba-ambargoya-karsi-organoponicos-rana-soylemez/ (erişim:13 Ocak Pazar)

Wong, Katy. (2018). “Paris to turn a third of its green space into urban farms.” CNN Style, Architecture, 4 April 2018, https://edition.cnn.com/style/article/urban-farms-in-paris/index.html , (erişim 13 Ocak 2019). 

Yenigül, Sevinç Bahar. (2016) “Büyükşehirlerde Tarımsal Alanların Korunmasında Kentsel Tarım ve Yerel Yönetimlerin Rolü.” Megaron 11.2 (2016): 291-299.

Yılmaz, Çağrı. (2015). “Kentsel Tarımın Avrupa Birliği ve Türkiye’deki geleceği.” Uzmanlık Tezi (2015), Ankara, T.C. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı, Avrupa Birliği ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü.

Share

ECONFO